ADALET HURİYE EMRE USLUCAN Kalaba Atatürk İlkokulu

 

ADALET VE NAZLI ÇİÇEK

 

Bir varmış bir yokmuş, uzak bir köyde Adalet adında iyi kalpli bir kadın yaşarmış. Adalet, köyün en sevilen insanlarından biriymiş çünkü herkese eşit davranır, kimseyi ayırmazmış. Küçük bir hukuk bürosunda çalışır, haksızlığa uğrayanların yanında olurmuş.

Bir gün, köyün çocukları arasında bir sorun çıkmış. Nazlı adında sevimli bir kız, tarladan bulduğu renkli bir çiçeği arkadaşlarıyla paylaşmak istemiş. Ama diğer çocuklardan biri, Mert, “Bu çiçek benim olmalı! En çok ben koştum, ben buldum!” diyerek çiçeği almış.

Nazlı çok üzülmüş ve gözyaşları içinde Adalet’e gitmiş. Adalet, Nazlı’nın başını okşamış ve demiş ki:

“Bazen en hızlı olan kazanmaz, önemli olan paylaşmayı bilmektir. Gel, birlikte bu sorunu çözelim.”

Adalet, tüm çocukları toplayıp bir halka yapmış.

“Şimdi herkes sırayla ne olduğunu anlatsın,” demiş. Herkes konuşmuş, düşüncelerini paylaşmış.

Sonunda Adalet gülümseyerek şöyle demiş:

“Çiçek, doğanın bir armağanıdır. En güzel yol, paylaşmaktır. Neden çiçeği sırayla sulayıp bakımını yapmıyorsunuz? Böylece hepinizin olur.”

Çocuklar bu fikri çok sevmiş. O günden sonra, o renkli çiçek köyün en sevilen yeri olmuş. Her çocuk sırayla çiçeğe bakmış, sulamış ve onunla oyunlar oynamış.

Adalet yine köyde bir mutluluk sebebi olmuş. Çocuklar da o günden sonra, paylaşmanın ve adil olmanın ne kadar güzel bir şey olduğunu öğrenmişler.